Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης έχουν την τάση να υποστηρίζουν με εντονότερο ύφος μια ελληνική ομάδα, η οποία αγωνίζεται σε διεθνή διοργάνωση, πόσω μάλλον δε όταν εκείνη αδικείται εμφανέστατα.
Το δημοσιογραφικό χούι στην περίπτωση του τελικού Ολυμπιακός-Κίρισι βρήκε πρόσφορο έδαφος και η λέξη «σφαγή» κατέκλυσε το διαδίκτυο, με μια ειδοποιό διαφορά, ωστόσο: Ότι ήταν η ρεαλιστική αποτύπωση των όσων έγιναν στη Ρωσία.
Θα ήταν μια αχρείαστη δικαιολογία αν ειπωθεί ότι οι «ερυθρόλευκες» αδικήθηκαν εξ αρχής του τελικού, καθώς δεν συνέβη αυτό, ακόμα και αν τη δεδομένη στιγμή δεν έχουμε δει σε επανάληψη το παιχνίδι.
Ο Ολυμπιακός δεν αδικήθηκε από τη διαιτησία στο ξεκίνημα, ωστόσο δε σημαίνει ότι έδωσε δικαίωμα με την εμφάνισή του για όσα εσκεμμένα έγιναν στη συνέχεια. Δηλαδή, οι παίκτριες του Χάρη Παυλίδη δεν έδειξαν τάσεις υποταγής, δεν παράτησαν το παιχνίδι τροπαίου, αλλά έμειναν όρθιες. Είχαν χαρακτήρα πρωταθλητή.
Το παιχνίδι ήταν πράγματι σκληρό και δύσκολα θυμάμαι πολλά σε γυναικείο επίπεδο με τόσο ξύλο, όμως για αρκετά λεπτά οι διαιτητές δεν ευνόησαν ξεκάθαρα μια ομάδα. Επέτρεψαν, παρά ταύτα, να ξεφύγει ο αγώνας από νωρίς και ύστερα, ως συνήθως, μια τέτοια κατάσταση είναι μη αναστρέψιμη από τους άρχοντες της αναμέτρησης. Δεν μπορείς να τιμωρήσεις εκ των υστέρων μαζικά το παιχνίδι εκτός αθλητικών ορίων. Το κόβεις εν τη γενέσει του.
Σίγουρα, ο Ολυμπιακός δεν έκανε το καλύτερο παιχνίδι του, κανείς όμως δεν αναφέρει ότι η Κίρισι ήταν αρκετά πιο βελτιωμένη από όσο την περιμέναμε και η Κάρναουκ στο τέρμα ήταν λίγο περισσότερο καθοριστική από τη Χρυσή Διαμαντοπούλου και ας κράτησε τον «θρύλο» ζωντανό πολλές φορές η Ελληνίδα διεθνής.
Δεν δικαιολογείται σε καμία περίπτωση το σκηνικό ντροπής που στήθηκε στο τέταρτο οκτάλεπτο. Μέσα σε ανελέητο ξύλο στις αμυντικές και επιθετικές κόντρες, γίναμε μάρτυρες διαιτητικών αποφάσεων που έδειχναν εκτός λογικής για έναν απλούστατο λόγο: Ήταν.
Το 7-4 γίνεται από την Προκοφίεβα, ύστερα από επιθετικό πάνω στην Ασημάκη, που η γνώμη μου είναι ότι δεν υπήρχε. 40 δευτερόλεπτα πριν το τέλος νέο επιθετικό στην Ασημάκη και ο Ολυμπιακός χάνει ευκαιρία να ισοφαρίσει. Τα δοκάρια ήθελαν πολύ την «ερυθρόλευκη» επαφή και το κακό παραπάνω των Ελληνίδων προμήνυε ότι πιθανότατα το 7-7 δεν θα γινόταν. Αλλά δεν νομίζω ότι οι διαιτητές σφυρίζουν με το «θα».
Η διακοπή ρεύματος θύμισε πρακτικές άλλων εποχών που κάλλιστα θα μπορούσε να υποστηρίξει κάποιος ότι έχουν τόpο γέννησης τα ελληνικά γήπεδα ποδοσφαίρου, ενώ το τελευταίο λεπτό αποδεικνύει ότι λυτοί και δεμένοι ήθελαν Κίρισι. Ο Χάρης Παυλίδης, ο Γιώργος Κατσούλης, η Αλεξάνδρα Καλογερά ωρύονται για να παρθεί το τάιμ άουτ και χαρακτηριστικά ο Κροάτης διαιτητής, όσο και ο Μαργκέτα αγνοούν τον «ερυθρόλευκο» πάγκο. Τα δευτερόλεπτα πέρασαν ανεπιστρεπτί.
Επίσης, υπάρχει ακόμη ένα περιστατικό που θα το δούμε την Τρίτη στην εκπομπή «Παίζουμε Ελλάδα, Πόλο» με τον Διονύση Στρούμπο, που ενδεχομένως κάποιος να πει ότι δεν επηρέασε το αποτέλεσμα, ωστόσο φανέρωσε το σκεπτικό γύρω από το οποίο ο Ολυμπιακός στήθηκε με την πλάτη στον τοίχο.
Εδώ θέλω να επισημάνω μια φάση που μου έκανε αλγεινή εντύπωση και εγείρει ερωτηματικά: Στον ημιτελικό Ολυμπιακός-Σαμπαντέλ, η μπάλα περνάει στην Αλεξάνδρα Ασημάκη από αριστερά. Η Ασημάκη βρίσκεται με πρόσωπο στο τέρμα, η αμυντικός είναι στην πλάτη της, την τραβάει ξεκάθαρα και οι διαιτητές δίνουν αποβολή και όχι πέναλτι. Η φάση είναι πέναλτι. Δεν δόθηκε. Γιατί άραγε; Πρόθεση ή άγνοια; Έγκειται στη δόση καχυποψίας του καθενός.
Ο απόηχος δεν πρέπει να είναι μίζερος. Ο Ολυμπιακός αμφισβητήθηκε έντονα φέτος, είχε τρεις κομβικούς τραυματισμούς πριν το ταξίδι στη Ρωσία, όμως η γνώμη μου είναι ότι ήταν η καλύτερα προετοιμασμένη ομάδα (φυσική κατάσταση, τακτική) από τις υπόλοιπες τρεις, αν και ο προπονητής της θεωρεί ότι δεν ήταν όσο έτοιμες θα μπορούσαν. Προσωπικά βγάζω το καπέλο στο τεχνικό επιτελείο, κυρίως για την πνευματική προετοιμασία που έγινε στις παίκτριες.
Οι «ερυθρόλευκες» έκαναν την υπέρβαση στον ημιτελικό, όσο και αν τα ΜΜΕ δεν αναγνώρισαν τον άθλο. Επίσης, είδαμε μια ομάδα που δεν τα παρατούσε, που γούσταρε να κολυμπήσει περισσότερο, να τραβήξει και να φύγει με το κεφάλι ψηλά από το Κίρισι. Και πάντα είναι συγκινητικό όταν βλέπεις τα μάτια τους μετά από έναν χαμένο τελικό, όπου ήθελαν να τον κερδίσουν διακαώς.
Υπάρχουν κορίτσια στην αποστολή, ως επί το πλείστον Ελληνίδες διεθνείς, που ο εγωισμός τους τελευταία έχει πληγεί ανεπανόρθωτα. Έχουν σφυγμό και το απέδειξαν. Η πλάστιγγα αρχίζει να γέρνει εκ νέου προς την πλευρά της επαναφοράς στην κορυφή. Υπάρχει χρόνος και ικανότητα. Ο Ολυμπιακός τον επόμενο Απρίλιο δεν θα λείπει από τη γιορτή.
«To be a champion, I think you have to see the big picture. It’s not about winning and losing; it’s about every day hard work and about thriving on a challenge. It’s about embracing the pain that you’ll experience at the end of a race and not being afraid. I think people think too hard and get afraid of a certain challenge».
Ορέστης Κανελλόπουλος
