Οι Παραολυμπιακοί Αγώνες το Τόκιο μπορεί να ξεκινούν σήμερα (24/08), όμως, σκοπός είναι να αντιληφθούμε ότι από την συγκεκριμένη διοργάνωση, δεν αναδεικνύονται μονάχα Ολυμπιονίκες στον αθλητισμό, αλλά και στην ζωή…

Ο Αμπάς Καρίμι, ένας 24χρονος κολυμβητής από το Αφγανιστάν χωρίς άνω άκρα, μοιράστηκε την ιστορία του και εξήγησε πώς ο αθλητισμός του έσωσε την ζωή!

Στα 16 του αναγκάστηκε να φύγει από την πατρίδα του, για πολλούς λόγους. Είναι η κατάσταση που επικρατεί γενικά στο Αφγανιστάν… είναι η κοινωνία που βλέπει κάποιους αδύναμους ως… μιάσματα.

«Στο Αφγανιστάν τα άτομα με αναπηρία θεωρούνται καταδικασμένα. Θεωρείσαι άχρηστος. Οι γονείς μου προσπάθησαν να με προστατέψουν, κρατώντας με στο σπίτι. Εγώ ήθελα να βγαίνω έξω, να βλέπω τον κόσμο. Δεν είχα όμορφα παιδικά χρόνια, οι συνομήλικοί μου με κορόιδευαν με υποτιμητικές λέξεις, με προσβολές», ανέφερε ο νεαρός κολυμβητής.

Ξεκινώντας το ταξίδι ως πρόσφυγες, ο Αμπάς και ο αδερφός του κατάφεραν να εξασφαλίσουν διαβατήρια, κυνηγώντας μια καλύτερη ζωή. Από το Αφγανιστάν στο Ιράν, από εκεί στην Τουρκία… Πέρασαν από πολλά καμπ σε διάφορες χώρες μέχρι να καταλήξουν στις ΗΠΑ. Εκεί που θα μπορούσε ο Αμπάς να ασχοληθεί με την κολύμβηση που αγαπούσε τόσο πολύ. Εκεί που έγραψε ιστορία όταν το 2017, αγωνιζόμενος στα 50 μέτρα πεταλούδα, έγινε ο πρώτος πρόσφυγας αθλητής που ανέβηκε στο βάθρο ενός Παγκόσμιου Πρωταθλήματος. ⁣

«Προσπαθούσα να χαμογελάσω, αλλά τα χείλη μου έτρεμαν. Όλο το σώμα μου έτρεμε. Στεκόμουν στο βάθρο και δεν μπορούσα να πιστέψω ότι τα είχα καταφέρει. Και σκεφτόμουν, επίσης, ότι δεν τελείωσα εκεί, ότι είχα και άλλα όνειρα»!

Ο Αμπάς έπεσε για πρώτη φορά σε πισίνα όταν ήταν 13 χρόνων. Πίστεψε ότι θα πνιγεί, φώναζε στον αδερφό του να καλέσει έναν ναυαγοσώστη. ⁣
«Από τότε μέχρι σήμερα η κολύμβηση άνοιξε την ψυχή μου. Πιστεύω πως ο Θεός θέλησε να μου πάρει τα χέρια, αλλά μου χάρισε δυνατά πόδια για να κολυμπώ σαν δελφίνι».
Στόχος του Αμπάς στο Τόκιο, είναι να δείξει σε όλον τον κόσμο ότι η ελπίδα δεν χάνεται ποτέ!
«Όταν πεθάνω, θα ήθελα να ξέρει όλος ο κόσμος ότι ο Αμπάς Καρίμι, αυτός που δεν είχε χέρια, δεν παράτησε ποτέ τα όνειρά του και δεν εγκατέλειψε τους στόχους του. Μπορώ να κάνω κάτι για να αλλάξω τον κόσμο»!
Άνθρωποι και αθλητές, σαν τον Αμπάς, έχουν να μας διδάξουν πολλά από το ήθος και την στάση τους στην ζωή… Αποτελεί χρέος μας, να αναγνωρίζουμε τον αγώνα τους κάθε μέρα, όχι μόνον σε δημοφιλείς διοργανώσεις, και να διεκδικούμε μαζί τους ένα καλύτερο αύριο!
Επιμέλεια: Δέσποινα Μπαλαχτάρη

 

 

 

Facebook Comments