Η σεζόν 2025–2026 βρίσκει την Britt Van Den Dobbelsteen να διανύει την πρώτη της χρονιά μακριά από την Ολλανδία, φορώντας το σκουφάκι των ερυθρόλευκων και κάνοντας ένα σημαντικό βήμα στην καριέρα της σε ένα από τα πιο απαιτητικά περιβάλλοντα της ευρωπαϊκής υδατοσφαίρισης.
Στο πλαίσιο αυτό, το #AQF24 επικοινώνησε με την νεαρή τερματοφύλακα των Oranje, προκειμένου να μας μεταφέρει την εμπειρία της από τη μετάβασή της στην Ελλάδα, την καθημερινότητά της εκτός πισίνας, αλλά και τις πρώτες της εντυπώσεις από τη ζωή σε μια νέα χώρα και κουλτούρα.
Η ίδια στάθηκε ιδιαίτερα στη στήριξη που έχει δεχθεί από τις συμπαίκτριές της και το περιβάλλον της ομάδας, ενώ αναφέρθηκε και στις διαφορές που συνάντησε σε επίπεδο νοοτροπίας και καθημερινότητας σε σχέση με την Ολλανδία. Παράλληλα, μίλησε για τον τρόπο ζωής στην Ελλάδα, τις εμπειρίες της εκτός νερού, αλλά και όσα την έχουν εντυπωσιάσει μέχρι σήμερα.
Η BRITT VAN DEN DOBBELSTEEN ΣΤΟ #AQF24
Μέρος 1: Η πρώτη σεζόν στον Ολυμπιακό και η μετάβαση στην Ελλάδα
– Πώς είναι η εμπειρία σου στην πρώτη σου σεζόν με τον Ολυμπιακό; «Μέχρι στιγμής είναι μια καταπληκτική εμπειρία. Τα κορίτσια είναι υπέροχα, όπως και το προπονητικό επιτελείο και οι φίλαθλοι. Είναι κάτι πολύ ξεχωριστό να είσαι μέλος ενός τόσο ιστορικού συλλόγου, με τόσα πολλά αθλήματα και σπουδαίους αθλητές. Νιώθω πραγματικά ευγνώμων για όλα αυτά.»
– Πώς ήταν η μετάβαση από την Ολλανδία στην Ελλάδα, εντός και εκτός πισίνας; «Ευτυχώς είχα επισκεφθεί αρκετές φορές την Αθήνα στο παρελθόν, οπότε ήξερα λίγο τι να περιμένω. Την προηγούμενη σεζόν με τη Zaan είχαμε έρθει τρεις φορές για αγώνες στο Champions League και στο Euro Cup. Σίγουρα δεν είναι εύκολο να αφήνεις το σπίτι σου, όμως οι άνθρωποι εδώ είναι εξαιρετικοί και μου έκαναν την προσαρμογή πολύ εύκολη. Σε γενικές γραμμές, το πόλο είναι το ίδιο άθλημα παντού, αλλά κάθε ομάδα και κάθε χώρα έχει τις δικές της συνήθειες. Υπάρχουν κάποιες διαφορές σε σχέση με όσα είχα συνηθίσει, αλλά δεν είναι κάτι σημαντικό. Ίσως το μόνο που με δυσκόλεψε λίγο ήταν ο τρόπος οργάνωσης. Στην Ολλανδία ήξερα από νωρίς τι θα κάνουμε μέχρι και το τέλος της σεζόν.»
– Τι είναι αυτό που σε έχει εκπλήξει περισσότερο από τότε που ήρθες; «Δύσκολη ερώτηση, αλλά θα έλεγα οι φίλαθλοι. Ήξερα ότι ο Ολυμπιακός έχει πολύ δυνατή βάση οπαδών, αλλά με εξέπληξε το γεγονός ότι αντιμετωπίζουν έναν “απλό” αγώνα πρωταθλήματος σαν να είναι τελικός. Επίσης, υπάρχουν και κάποιες καθημερινές συνήθειες στην Ελλάδα που με εξέπληξαν, όπως ο τρόπος οδήγησης ή το παρκάρισμα αλλά αυτά δεν έχουν σχέση με το πόλο.»
Μέρος 2: Πίεση, απαιτήσεις και ζωή στην Ελλάδα
– Ο Ολυμπιακός είναι μια ομάδα όπου η νίκη θεωρείται δεδομένη. Νιώθεις αυτή την πίεση; «Ναι, φυσικά. Στα πρώτα μου δύο παιχνίδια ένιωσα αρκετή πίεση, ειδικά επειδή ήταν απέναντι στη Βουλιαγμένη. Το πρώτο ήταν το Super Cup και υπήρχε μεγάλη επιθυμία να αποδείξουμε ότι μπορούμε να κερδίσουμε, μετά την απώλεια του πρωταθλήματος την προηγούμενη χρονιά. Ευτυχώς τα καταφέραμε. Το δεύτερο ήταν παιχνίδι πρωταθλήματος, με λιγότερη πίεση, αλλά πάλι υπήρχε μεγάλη θέληση να δείξουμε ότι η περσινή χρονιά ήταν μια “παρένθεση”. Πέρα από αυτά τα παιχνίδια, η μεγαλύτερη πίεση έρχεται στα ματς του Champions League, ειδικά τώρα στα προημιτελικά με τη Sabadell. Θέλουμε πολύ να φτάσουμε στο Final-4 και πιστεύω ότι η πίεση μπορεί να μας βοηθήσει να παίξουμε ακόμα καλύτερα.»
– Ως τερματοφύλακας, πόσο απαιτητικό είναι να αγωνίζεσαι σε μια ομάδα που στοχεύει πάντα στους τίτλους; «Αρχικά ένιωσα μεγάλη τιμή όταν οι προπονητές επικοινώνησαν μαζί μου και με ρώτησαν αν θέλω να αγωνιστώ για τον σύλλογο. Πιστεύω πως είναι πολύ σημαντικό να αγωνίζεσαι σε υψηλό επίπεδο, να προπονείσαι με εξαιρετικές παίκτριες και να δουλεύεις σε ένα απαιτητικό περιβάλλον, που σε ωθεί να ξεπερνάς τα όριά σου. Αυτό ήταν ίσως το πιο σημαντικό για μένα τη φετινή χρονιά. Αγάπησα την περίοδο μου στη ZV De Zaan, ένιωθα αυτοπεποίθηση, έπαιζα καλά και οι συμπαίκτριές μου ήταν εξαιρετικές.
Ωστόσο, μετά από 16 χρόνια στον ίδιο σύλλογο, ένιωσα ότι χρειαζόμουν να βγω από τη ζώνη άνεσής μου για να πιέσω τον εαυτό μου ακόμη περισσότερο και, ελπίζω, να γίνω καλύτερη τερματοφύλακας. Με την ποιότητα των παικτριών στον Ολυμπιακό, μπορώ να πω ότι είμαι πολύ χαρούμενη που πήρα την απόφαση να έρθω εδώ. Γενικά, όλες οι αθλήτριες δουλεύουν καθημερινά για να γίνουν η καλύτερη εκδοχή του εαυτού τους, τόσο σωματικά όσο και πνευματικά. Και θεωρώ πως είναι πολύ σημαντικό να μην εστιάζεις μόνο στους τίτλους, αλλά στο να βρίσκεσαι μέσα σε ένα περιβάλλον με αυτή τη νοοτροπία βελτίωσης. Οι τίτλοι και το υψηλό επίπεδο είναι σημαντικά για έναν τερματοφύλακα, αλλά πιστεύω πως το περιβάλλον στο οποίο βρίσκεσαι είναι ακόμη πιο σημαντικό από τους ίδιους τους τίτλους.»
– Πώς είναι η ζωή σου στην Ελλάδα εκτός πισίνας; «Λατρεύω την Ελλάδα. Έχω κάνει ένα υπέροχο ταξίδι με την Abby (Andrews) και τη Φωτεινή (Τριχά) στο Πάπιγκο, ενώ ο σύντροφός μου με πήγε στο Ναύπλιο και τη Χαλκίδα. Όλα αυτά τα μέρη είναι πανέμορφα και είμαι σίγουρη πως η Ελλάδα έχει ακόμα πολλά όμορφα μέρη που δεν έχω ανακαλύψει. Περνάω πολύ όμορφα με όλα τα κορίτσια εδώ, αλλά και με τις υπόλοιπες Ολλανδές που αγωνίζονται σε άλλες ομάδες. Γενικά, πιστεύω πως οι άνθρωποι εδώ είναι εξαιρετικοί. Όταν προσπαθώ να μιλήσω ελληνικά, ενθουσιάζονται πολύ μόνο και μόνο από το γεγονός ότι προσπαθώ, και είναι πάντα υπομονετικοί και πρόθυμοι να με βοηθήσουν να γίνω καλύτερη.»
– Τι είναι αυτό που απολαμβάνεις περισσότερο στη ζωή εδώ; «Δύσκολη ερώτηση… Νομίζω είναι ο τρόπος ζωής. Το να πηγαίνεις για καφέ μετά την προπόνηση, να απολαμβάνεις τα μικρά πράγματα, να βγαίνεις για φαγητό. Μου αρέσει πολύ αυτό. Ίσως ακουστεί λίγο περίεργο, αλλά λατρεύω και τους λόφους και τα βουνά. Χάρη σε αυτά υπάρχουν απίστευτα σημεία με θέα σε όλη τη χώρα και τις πόλεις. Είναι κάτι που δεν έχουμε στην πατρίδα μου, οπότε το εκτιμώ ακόμα περισσότερο.»
– Αν έπρεπε να περιγράψεις την πρώτη σου σεζόν στον Ολυμπιακό με μία λέξη, ποια θα ήταν και γιατί; «Ίσως “απαιτητική”. Όλα ήταν και είναι καινούργια για μένα. Πρέπει να βρεις μια ισορροπία και μια άνεση μέσα σε μια νέα κατάσταση, κάτι που δεν είναι πάντα εύκολο, τόσο μέσα όσο και έξω από το νερό. Όπως ανέφερα και πριν, όμως, όλοι με έχουν βοηθήσει όσο μπορούν και γι’ αυτό είμαι πραγματικά ευγνώμων.»
