Σταυρούλα Αντωνάκου: Η πολιτική δεν έχει θέση στον αθλητισμό
Η Σταυρούλα Αντωνάκου, Αντιπεριφερειάρχης Αττικής και πρώην διεθνής πολίστρια με σπουδαία πορεία και σημαντικές διακρίσεις στην υδατοσφαίριση, καταθέτει τη δική της άποψη στα social με ανάρτηση της,για ένα θέμα που εξακολουθεί να προκαλεί έντονη συζήτηση στον διεθνή αθλητισμό.
Έχοντας ζήσει τον πρωταθλητισμό και τις μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις μέσα από την πισίνα και υπηρετώντας σήμερα τα κοινά, τοποθετείται για τον αποκλεισμό της Ρωσίας, τη σταδιακή επιστροφή των Ρώσων αθλητών υπό ουδέτερο καθεστώς και, κυρίως, για τη σχέση πολιτικής και αθλητισμού.
Μια τοποθέτηση με ξεκάθαρη θέση και ένα βασικό ερώτημα: μπορεί ο αθλητισμός να μιλά για ισότητα όταν οι ίδιοι κανόνες δεν εφαρμόζονται με τον ίδιο τρόπο για όλους;
Η πολιτική δεν έχει θέση στον αθλητισμό
Κατά την άποψή μου, το εμπάργκο που επιβλήθηκε στον ρωσικό αθλητισμό τα τελευταία χρόνια έχει επηρεάσει σημαντικά τον διεθνή ανταγωνισμό και, αναπόφευκτα, σε αρκετά αθλήματα τη διαμόρφωση των μεταλλίων και των τελικών κατατάξεων.
Το ζήτημα, όμως, για μένα είναι ακόμη μεγαλύτερο: υπάρχουν τελικά ίδιοι κανόνες για όλους;
Εάν η διεθνής αθλητική κοινότητα είχε αποφασίσει ότι κάθε χώρα που εμπλέκεται σε έναν πόλεμο αποκλείεται από τις διεθνείς διοργανώσεις μέχρι να τερματιστεί η εμπλοκή της, θα μπορούσε κανείς να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει με αυτή την αρχή. Θα υπήρχε, όμως, τουλάχιστον ένας ξεκάθαρος και ενιαίος κανόνας.
Στην πράξη, αυτό δεν συμβαίνει.
Και όταν διαφορετικές περιπτώσεις αντιμετωπίζονται με διαφορετικά μέτρα και σταθμά, δημιουργείται εύλογα το ερώτημα κατά πόσο οι αποφάσεις παραμένουν αμιγώς αθλητικές.
Ακόμη πιο παράδοξη είναι η σταδιακή επιστροφή Ρώσων αθλητών στις διεθνείς διοργανώσεις υπό καθεστώς ουδετερότητας: μπορούν, υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις, να αγωνιστούν, αλλά χωρίς την εθνική σημαία και τα εθνικά σύμβολα της Ρωσίας και χωρίς τον εθνικό ύμνο σε περίπτωση διάκρισης.
Έτσι δημιουργείται μια ιδιόμορφη πραγματικότητα: ο αθλητής είναι εκεί, αλλά η χώρα του επισήμως όχι.
Και εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη αντίφαση.
Ο αθλητισμός ιστορικά έχει παρουσιαστεί ως ένας χώρος στον οποίο άνθρωποι και λαοί μπορούν να συναντηθούν ακόμη και όταν οι κυβερνήσεις τους βρίσκονται σε σύγκρουση. Στην αρχαία Ελλάδα, μάλιστα, η Ολυμπιακή Εκεχειρία συνδέθηκε με τη διεξαγωγή των Ολυμπιακών Αγώνων, επιτρέποντας ασφαλέστερη μετάβαση αθλητών και επισκεπτών στην Ολυμπία.
Ίσως, λοιπόν, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν η πολιτική μπορεί να επηρεάσει τον αθλητισμό — ιστορικά το έχει κάνει πολλές φορές.
Το ερώτημα είναι διαφορετικό:
Μπορεί ο αθλητισμός να χρησιμοποιήσει τη δική του δύναμη προς την αντίθετη κατεύθυνση;
Να δημιουργήσει γέφυρες εκεί όπου η πολιτική δημιουργεί αποστάσεις. Να φέρει αθλητές διαφορετικών χωρών στην ίδια πισίνα, στο ίδιο γήπεδο, στην ίδια γραμμή εκκίνησης.
Γιατί εάν ο αθλητισμός θέλει πραγματικά να υπερασπίζεται τις αξίες της ισότητας και της ειρήνης, τότε χρειάζεται πάνω απ’ όλα κανόνες που εφαρμόζονται με συνέπεια και με τα ίδια κριτήρια για όλους.
