30 χρόνια χωρίς τον Νώντα Σαμαρτζίδη: Ο αρχηγός που δεν ξεχάστηκε ποτέ

Τριάντα χρόνια συμπληρώνονται από την ημέρα που ο Νώντας Σαμαρτζίδης έφυγε από τη ζωή, αφήνοντας πίσω του ένα κενό που δεν καλύφθηκε ποτέ στην ελληνική υδατοσφαίριση.

Στις 22 Ιουνίου 1996, ο σπουδαίος διεθνής πολίστας, αρχηγός της Εθνικής Ελλάδας και του Εθνικού Πειραιά, χάθηκε στα νερά της Παλαιάς Επιδαύρου, σε ηλικία μόλις 31 ετών, την ώρα που έκανε ελεύθερη κατάδυση. Ένας άνθρωπος που είχε συνδέσει ολόκληρη τη ζωή του με το υγρό στοιχείο, έμελλε να φύγει από αυτό, βυθίζοντας στο πένθος την οικογένεια του πόλο.

Ο Σαμαρτζίδης δεν ήταν απλώς ένας μεγάλος αθλητής. Ήταν προσωπικότητα. Ένας παίκτης με δύναμη, ταχύτητα, ένταση, πάθος και τεράστια αγωνιστική ψυχή. Από εκείνους που δεν περνούν απλώς από μια ομάδα ή μια εποχή, αλλά αφήνουν σφραγίδα.

Ξεκίνησε την αθλητική του διαδρομή από την κολύμβηση, με το σκουφάκι του Άρη Θεσσαλονίκης, όπου ξεχώρισε στο ελεύθερο. Η αγάπη του για το πόλο, όμως, τον οδήγησε στην υδατοσφαίριση, εκεί όπου γρήγορα φάνηκε ότι δεν ήταν ένας συνηθισμένος αθλητής.

Με τον Άρη έφτασε μέχρι τον τελικό Κυπέλλου του 1985, απέναντι στον πανίσχυρο τότε Εθνικό. Λίγο αργότερα έκανε το μεγάλο βήμα και μετακόμισε στον Πειραιά με “κίνηση ματ” του Πατριάρχη της Ελληνικής υδατοσφαίρισης Ανδρέα Γαρύφαλλου, φορώντας το σκουφάκι του Εθνικού, του συλλόγου με τον οποίο ταυτίστηκε αγωνιστικά και συναισθηματικά.

Στον Εθνικό Πειραιά έγινε αρχηγός, σημείο αναφοράς και ένας από τους παίκτες που κράτησαν ψηλά το κύρος της ομάδας σε μια περίοδο μεγάλου ανταγωνισμού. Με τους «κυανόλευκους» κατέκτησε τίτλους, έζησε μεγάλες μάχες και αγαπήθηκε βαθιά από τον κόσμο του συλλόγου.

Παράλληλα, υπήρξε σταθερό στέλεχος και αρχηγός της Εθνικής ομάδας Ανδρών, με 319 συμμετοχές. Αγωνίστηκε σε μεγάλες διεθνείς διοργανώσεις, ανάμεσά τους δύο Ολυμπιακοί Αγώνες, Παγκόσμια και Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, εκπροσωπώντας την Ελλάδα με χαρακτήρα, δύναμη και απόλυτη αφοσίωση.

Όσοι τον έζησαν μέσα στην πισίνα μιλούν για έναν από τους πιο χαρισματικούς Έλληνες πολίστες. Έναν αθλητή που μπορούσε να παίξει με ένταση, να σκοράρει, να μαρκάρει, να ηγηθεί και να παρασύρει τους συμπαίκτες του. Δεν ήταν μόνο οι αριθμοί και οι συμμετοχές που τον έκαναν ξεχωριστό. Ήταν ο τρόπος που αγωνιζόταν.

Έπαιζε με την καρδιά.

Για τους ανθρώπους που τον γνώρισαν εκτός νερού, ο Νώντας ήταν κάτι ακόμη μεγαλύτερο. Ένας άνθρωπος αυθεντικός, γενναιόδωρος, δυνατός, ευαίσθητος, με χιούμορ και τεράστια ψυχή. Ένας αρχηγός όχι μόνο επειδή φορούσε το περιβραχιόνιο, αλλά επειδή είχε τον τρόπο να ενώνει, να εμπνέει και να μένει αξέχαστος.

Τριάντα χρόνια μετά, το Ελληνικό πόλο συνεχίζει να τον θυμάται. Όχι τυπικά. Όχι μόνο επειδή το επιβάλλει η επέτειος. Αλλά γιατί ο Νώντας Σαμαρτζίδης ανήκει σε εκείνη τη σπάνια κατηγορία αθλητών που έγιναν κομμάτι της μνήμης του αθλήματος.

Για τον Εθνικό, παραμένει ένας από τους μεγάλους αρχηγούς του. Για την Εθνική, ένας από τους παίκτες που υπηρέτησαν το σκουφάκι της με πάθος και τιμή. Για την ελληνική υδατοσφαίριση, ένα όνομα που περνά από γενιά σε γενιά.

Ο Νώντας Σαμαρτζίδης έφυγε νωρίς. Πολύ νωρίς. Όμως η παρουσία του δεν χάθηκε.

Έμεινε στις ιστορίες των συμπαικτών του, στις μνήμες των αντιπάλων του, στην καρδιά του Εθνικού, στην ιστορία της Εθνικής ομάδας και σε κάθε άνθρωπο που γνωρίζει τι σημαίνει να παίζεις για κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό σου.

Τριάντα χρόνια χωρίς τον Νώντα.

Τριάντα χρόνια με τη μνήμη του ζωντανή.

Γιατί τέτοιοι αρχηγοί δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά.