Μια ακόμη επιτυχία σημειώθηκε το βράδυ της Παρασκευής (31/7) στο Ζάγκρεμπ, καθώς η Εθνική Ομάδα Κορασίδων Κ16, κατέκτησε πανάξια το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της κατηγορίας, επικρατώντας στον μεγάλο τελικό της Ισπανίας. Στο πλαίσιο αυτό, το #AQF24 επικοινώνησε με τον «αρχιτέκτονα» αυτής της ομάδας, τον Αργύρη Θεοδωρόπουλο, προκειμένου να μοιραστεί μαζί μας τις σκέψεις του μετά από όσα έζησε στην Κροατική πρωτεύουσα το προηγούμενο διάστημα.

Ο 46χρονος τεχνικός της «γαλανόλευκης», την οποία σαν παίκτης έχει τιμήσει 245 φορές έχοντας μάλιστα αγωνιστεί και σε 3 Ολυμπιακούς Αγώνες (2004, 2008, 2012), αναφέρθηκε στην νοοτροπία του νικητή που προσπάθησε να φέρει στην ομάδα, ενώ μίλησε και για την διαχείριση των συναισθημάτων που καλούνται να «αντιμετωπίσουν» οι νεαρές αθλήτριες μετά από μια τόσο σπουδαία επιτυχία.

Παράλληλα, ο έμπειρος τεχνικός του ΑΝΟ Γλυφάδας, ο οποίος κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο περυσινό Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα που διεξήχθη στην Κωνσταντινούπολη, εξήρε το ομαδικό πνεύμα που υπήρχε εντός των τειχών της ομάδας, ενώ όταν ερωτήθηκε για την στιγμή που οι παίκτριες έσπευσαν να τον ρίξουν στην πισίνα με το πέρας του τελικού, απάντησε πως για εκείνον ήταν μια πολύ δυνατή στιγμή που δεν θα ξεχάσει ποτέ.

Ο ΑΡΓΥΡΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΟ #AQF24

–Coach πρώτα από όλα πολλά συγχαρητήρια για την σπουδαία επιτυχία σας!! Τι σημαίνει για σένα και την ομάδα να είστε πρωταθλητές κόσμου; «Ευχαριστούμε πολύ. Σίγουρα είναι κάτι σπουδαίο για νεαρά κορίτσια να κατακτούν ένα παγκόσμιο πρωτάθλημα στην πρώτη τους ουσιαστικά μεγάλη διοργάνωση για κάποιες. Προσδίδει ακόμη μεγαλύτερη αγάπη και κίνητρο να συνεχίσουν, αυτό που έχουν επιλέξει να κάνουν. Έχουν κάθε λόγο να είναι περήφανες για το άθλημα, που έχουν επιλέξει να ακολουθούν αλλά και για τη χώρα τους που εκπροσώπησαν. Κάπως έτσι νιώθω και γω για μένα.»

– Σε δηλώσεις σου τόνισες πως στόχος σου εξ αρχής ήταν η ομάδα να «μπολιαστεί» με την νοοτροπία του νικητή. Ήταν αυτό το «κλειδί» της επιτυχίας; «Το κλειδί της επιτυχίας ήταν ότι είχα αθλήτριες για την ηλικία τους ώριμες με παραστάσεις αγώνων και εμπειριών πολύ μεγαλύτερες από άλλες χώρες, αλλά και αθλήτριες πρωταγωνίστριες και νικήτριες στις ομάδες τους. Ωστόσο χρειαζόταν πνευματικά να πιστέψουμε ότι θα πάμε εξαρχής για το χρυσό χωρίς κανένα δισταγμό και αμφιβολία. Γνώριζα την ισχυρή δυναμική μας αλλά δεν γνώριζα τις άλλες ομάδες. Χρησιμοποίησα και την επιτυχία των ανδρών που τόσο πολύ ήθελαν να φτάσουν σε ένα χρυσό μετάλλιο που μας έλειπε. Τόσο ώστε να γίνει μεγάλη η θέληση και η ώθηση για την κατάκτηση του χρυσού. Δεν θα έπρεπε να αρκεστούμε σε ένα μετάλλιο αλλού χρώματος.»

–Πέρυσι κατακτήσατε το ασημένιο μετάλλιο στην Κωνσταντινούπολη, φέτος το χρυσό. Είναι μια απόδειξη του τεράστιου ταλέντου που υπάρχει στην ελληνική υδατοσφαίριση; «Πέρυσι συμμετείχαν στο ευρωπαϊκό και αθλήτριες του 2009 γεννημένες, εξίσου ταλαντούχες και ικανές που θα στελεχώσουν την εθνική νεανίδων φέτος. Αδιαμφισβήτητα υπάρχει πλούσιο ταλέντο και σε νεότερα κορίτσια. Εκείνο που λείπει είναι μεγαλύτερος ανταγωνισμός και η πιο πλούσια βάση. Χρειάζεται να έρθουν περισσότερα κορίτσια στο χώρο και να προωθηθεί το άθλημα περισσότερο. Οι επιτυχίες μόνο δε φτάνουν. Σε μικρότερες ηλικίες υστερούμε σε νούμερα.»

–Είσαι ένας άνθρωπος που παρά τις πολλές παραστάσεις που έχεις από το κορυφαίο επίπεδο, παραμένεις ταπεινός. Πόσο δύσκολο είναι για κορίτσια ηλικίας μέχρι 16 ετών να «διαχειριστούν» μια τέτοια επιτυχία και να μην πάρουν τα μυαλά τους «αέρα»; «Κάθε κατάκτηση μικρή μεγάλη αποτελεί επιβράβευση, δικαίωση και συνοδεύεται από χαρά και ευφορία, πόσο μάλλον όταν κατακτάς την κορυφή του κόσμου σε τόσο μικρή ηλικία. Κάθε κατάκτηση όμως θα πρέπει να γιορτάζεται αλλά και να συνοδεύεται από εγκράτεια και επαναστοχοθέτηση, γιατί αυτό ήταν το πρώτο σημαντικό σκαλοπάτι στην αθλητική διαδρομή όλων των κοριτσιών αλλά είναι η αρχή. Τουλάχιστον αυτή είναι η δική μου οπτική πάνω στο ζήτημα της διαχείρισης μιας επιτυχίας. Όπως στην αποτυχία πρέπει να συνεχίζουμε πιο δυναμικά κάνοντας το κάτι παραπάνω, έτσι και στην επιτυχία γεμίζουμε ευθύνη και αυτοπεποίθηση, συνεχίζοντας εξίσου σοβαρά την κάθε πορεία μας χωρίς έπαρση και αλαζονεία.»

–Είδαμε όλες τις παίκτριες σου να σπεύδουν να σε ρίξουν στην πισίνα αμέσως μετά την λήξη του τελικού. Είναι μια απόδειξη της πολύ καλής σχέσης που έχετε αναπτύξει; «Αυτό είθισται να γίνεται μετά από διάφορες κατακτήσεις. Το γεγονός όμως της επευφημίας προς εμένα μετά την απονομή είναι η μεγαλύτερη χαρά και αναγνώριση που θα μπορούσα να έχω. Προσωπικά είναι το πιο δυνατό συναίσθημα που ένιωσα και για μένα ανώτερο μεταλλίων. Το να έχω μια ομάδα σχεδόν τρεις εβδομάδες προετοιμασίας και να πετύχω τέτοιο δέσιμο δε το φανταζόμουν και τις ευχαριστώ. Με τα κορίτσια αυτά δεν έχω καθημερινή τριβή, οπότε θεωρώ ότι η “παρέα” που δημιουργήθηκε έπαιξε πολύ σημαντικό ρόλο στο αποτέλεσμα.»

– Στην αποστολή ήταν και μια παίκτρια σου στον ΑΝΟ Γλυφάδας, η Ιωάννα Μουστάκα. Είναι μία ακόμη απόδειξη της διαχρονικής δυναμικής που έχει ο σύλλογος στις ακαδημίες του; «Όλοι οι σύλλογοι είναι υπεύθυνοι και αρωγοί στην επιτυχία αυτή. Χωρίς τους προπονητές των αθλητριών αυτών, δε θα γινόταν κάτι. Εγώ ανέλαβα έτοιμες αθλήτριες, με συμμετοχές και νίκες στα ελληνικά πρωταθλήματα. Το μόνο που έκανα, ήταν να εξυψώσω το πνευματικό τους κομμάτι και να παίζουμε κάτι κοινό σε μικρό χρονικό διάστημα. Παράλληλα να εξαλειφθεί κάθε κόντρα μεταξύ τους, μιας και οι τελικές φάσεις των πρωταθλημάτων τους ήταν πολύ πρόσφατες.

Η Ιωάννα είναι αθλήτρια μου στη Γλυφάδα ένα χρόνο μόνο. Ήρθε από τον Άλιμο πέρυσι οπότε δεν μου αναλογούν απόλυτα τα εύσημα. Ωστόσο η Γλυφάδα είναι ένας από τους συλλόγους που διαχρονικά προσφέρει στη γυναικεία υδατοσφαίριση όπως και άλλοι. Καταλαβαίνω ότι ο κάθε σύλλογος εκμεταλλεύεται την επιτυχία για λόγους προώθησης της δουλειάς τους, αλλά η εθνική προσπάθεια ειναι πάνω απ όλα και κοινή για όλους. Όλοι οι σύλλογοι με ακαδημίες, συμβάλλουν στην εθνική καταξίωση.» 

–Σε ποιον αφιερώνεις αυτό το χρυσό μετάλλιο; «Αφιερώνω το χρυσό μετάλλιο στην γυναίκα μου και τα παιδιά μου που με ανέχονται στα επαγγελματικά μου. Στον πατέρα μου, στην μητέρα μου που με βλέπει από ψηλά. Σε όλες τις οικογένειες των αθλητών-αθλητριών που σε δύσκολες εποχές στηρίζουν τα παιδιά τους. Σε όλους τους Έλληνες που δοκιμάζονται καθημερινά σε όλα τα επίπεδα. Ο αθλητισμός είναι ίσως το μοναδικό κομμάτι της ζωής μας που προσφέρει εθνική ανάταση και περηφάνια.

Κλείνοντας, θα ήθελα να ευχαριστήσω μέσα από την καρδιά μου την Άννα Χατζηγεωργάκη για τη συνεργασία αλλά και τον Δημήτρη Κύρκο για τη βοήθεια του στην αποστολή.»