Η Abby Bonello έχει την ευκαιρία να βλέπει το water polo από δύο διαφορετικές πλευρές. Η 25χρονη Μαλτέζα έχει αγωνιστεί σε Μάλτα, Γαλλία και Ελλάδα, έχοντας μάλιστα μία ιδιαίτερη αγωνιστική διαδρομή, καθώς πέρασε οκτώ χρόνια ως τερματοφύλακας πριν μετακινηθεί στη θέση της φουνταριστής. Την ίδια στιγμή, η φωτογραφία αποτελεί ένα εξίσου σημαντικό κομμάτι της ζωής της. Έχοντας σπουδάσει Fine Arts και Digital Arts, έχει ασχοληθεί επαγγελματικά με τη φωτογραφία σε διαφορετικά αθλήματα του υγρού στίβου, έχει εργαστεί σε διεθνείς διοργανώσεις και αποτελεί μέλος της media team της Aquatic Sports Association of Malta.
Αυτές οι δύο ιδιότητες συναντώνται με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Η εμπειρία της ως αθλήτρια τής επιτρέπει να αντιλαμβάνεται διαφορετικά όσα συμβαίνουν μπροστά στον φωτογραφικό φακό, να διαβάζει μία επίθεση και πολλές φορές να προβλέπει τη στιγμή που πρόκειται να ακολουθήσει. Στη συνέντευξή της στο Aquafeed24, η Bonello μιλά αρχικά για την πορεία της μέσα στην πισίνα και στη συνέχεια εξηγεί πώς η γνώση του water polo έχει επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο αποτυπώνει το ίδιο το άθλημα.
Μέρος Α’: Η Abby Bonello μέσα στην πισίνα
Έχεις αγωνιστεί στη Μάλτα, στη Γαλλία και στην Ελλάδα. Πώς ξεκίνησε η σχέση σου με το water polo;
«Ξεκίνησα να παίζω water polo περίπου στα 11 μου χρόνια. Εκείνη την περίοδο έκανα και αγωνιστική κολύμβηση, οπότε για δύο χρόνια συνδύαζα τα δύο αθλήματα. Στα 13 αποφάσισα να αφοσιωθώ αποκλειστικά στο water polo και ήμουν τερματοφύλακας για οκτώ χρόνια. Είχα αγωνιστεί ως goalkeeper και με την εθνική ομάδα, ενώ ήμουν και αρχηγός της Εθνικής U17.
Όταν ήμουν περίπου 12 ετών, πριν από ένα παιχνίδι ο τερματοφύλακάς μας δεν εμφανίστηκε. Ο προπονητής ρώτησε ποιος ήθελε να μπει στο τέρμα και κανένας δεν σήκωσε το χέρι του. Εγώ απλώς σήκωσα σιγά-σιγά το δικό μου. Ο προπονητής είδε κάποια προοπτική και συνέχισε να με προπονεί ως τερματοφύλακα για τα επόμενα χρόνια».
Και πώς από το τέρμα βρέθηκες τελικά στη θέση της φουνταριστής;
«Το 2021 ο προπονητής μου με ρώτησε αν ήθελα να συνεχίσω στο τέρμα ή να δοκιμάσω κάτι διαφορετικό. Είπα “γιατί όχι;” και ξεκίνησα ως centre-forward, που είναι σχεδόν το ακριβώς αντίθετο. Η νοοτροπία είναι εντελώς διαφορετική. Ως τερματοφύλακας τα πράγματα συμβαίνουν μπροστά σου και είσαι η τελευταία γραμμή της άμυνας, οπότε πρέπει να τα σταματήσεις. Ως επιθετικός, και ειδικά ως φουνταριστός, πρέπει εσύ να πάρεις τον έλεγχο, να είσαι αποτελεσματικός και να αφήσεις το αποτύπωμά σου στο παιχνίδι. Πρέπει να αναλάβεις αυτή την ευθύνη».
Το 2023 ήρθε για την Bonello η πρώτη ευκαιρία να αγωνιστεί εκτός Μάλτας, με προορισμό τη Γαλλία. Η εμπειρία αυτή αποτέλεσε για την ίδια ένα σημαντικό βήμα, όχι μόνο αγωνιστικά, αλλά και ως προς τον τρόπο με τον οποίο άρχισε να αντιλαμβάνεται την καθημερινότητα ενός αθλητή υψηλού επιπέδου.
Τι θεωρείς ότι σου προσέφερε περισσότερο η πρώτη σου εμπειρία στο εξωτερικό;
«Ήταν η πρώτη φορά που ζούσα μόνη μου για το άθλημά μου και έμαθα πάρα πολλά πράγματα που μέχρι τότε δεν είχα συνειδητοποιήσει. Κάναμε μέχρι και πέντε ώρες προπόνηση την ημέρα, με πρωινή προπόνηση, γυμναστήριο και ξανά προπόνηση το απόγευμα. Άρχισα να καταλαβαίνω πόσο σημαντικό είναι το τι τρως για να δώσεις στο σώμα σου την απαραίτητη ενέργεια, πώς κοιμάσαι και τι κάνεις στο γυμναστήριο.
Άρχισα επίσης να ερευνώ περισσότερο το strength and conditioning και να καταλαβαίνω πώς αυτό που κάνεις στο γυμναστήριο μεταφέρεται στην πισίνα. Ερωτεύτηκα πραγματικά αυτή τη διαδικασία, γιατί δεν με ανάγκασε κανένας να τη μελετήσω. Ήθελα εγώ να μάθω περισσότερα ώστε να βελτιώσω την απόδοσή μου».
Μετά τη Γαλλία ακολούθησε η Ελλάδα, όπου η Bonello συνέχισε την καριέρα της σε ένα διαφορετικό περιβάλλον, αποκτώντας νέες εμπειρίες και συνεχίζοντας την εξέλιξή της ως αθλήτρια.
Την περασμένη σεζόν αγωνίστηκε στην Α2 Γυναικών, με την ομάδα της να φτάνει μέχρι το Final Four και να ολοκληρώνει τη χρονιά στην τρίτη θέση.
Δεν ήρθε η άνοδος, όμως ολοκληρώσατε τη χρονιά με το χάλκινο μετάλλιο. Πώς αξιολογείς τη σεζόν;
«Ξεκινήσαμε τη σεζόν με αρκετά νέα πρόσωπα. Η μέση ηλικία της ομάδας ήταν περίπου 22-23 ετών, οπότε στα 25 μου ήμουν μία από τις δύο μεγαλύτερες αθλήτριες της ομάδας. Παρόλα αυτά, τα κορίτσια ήταν πολύ ώριμα για την ηλικία τους, τόσο όσον αφορά τις ευθύνες τους όσο και την απόδοσή τους μέσα στο νερό.
Ολοκληρώσαμε την κανονική περίοδο στη δεύτερη θέση του ομίλου και προκριθήκαμε στο Final Four, όπου κατακτήσαμε το χάλκινο μετάλλιο. Για εμένα, δεδομένου ότι ήταν η πρώτη μου χρονιά στη συγκεκριμένη κατηγορία, ήταν ένα πολύ θετικό αποτέλεσμα και παράλληλα σου δημιουργεί ακόμη μεγαλύτερη πείνα και κίνητρο για τη συνέχεια».
Τι θεωρείς ότι σας έλειψε για να κάνετε το επόμενο βήμα;
«Ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα είναι ότι δεν έχουμε τη δική μας πισίνα. Οι ώρες των προπονήσεών μας εξαρτώνται από τα διαθέσιμα ωράρια που μας δίνονται μέσα στην εβδομάδα και στη Θεσσαλονίκη οι εγκαταστάσεις πρέπει να μοιράζονται ανάμεσα στους συλλόγους. Από αυτά που μαθαίνω καθημερινά, η κατάσταση είναι ανησυχητική, γιατί αντί οι διαθέσιμες εγκαταστάσεις να αυξάνονται, μειώνονται. Δεν έχουμε λοιπόν την άνεση και την πολυτέλεια να προπονούμαστε όσο θα μπορούσαμε.
Ένας ακόμη παράγοντας είναι η εμπειρία. Έχουμε μία πολύ νεανική ομάδα και στον πάγκο υπάρχουν ακόμη μικρότερες αθλήτριες. Όταν στο Final Four αντιμετωπίζεις ομάδες με πιο έμπειρες παίκτριες, αυτό παίζει τον ρόλο του. Παρόλα αυτά, πιστεύω ότι αξίζαμε το χάλκινο μετάλλιο και ίσως μπορούσαμε να έχουμε πάρει ακόμη και το ασημένιο. Το water polo είναι ένα άθλημα στο οποίο ένα παιχνίδι μπορεί να πάει προς οποιαδήποτε κατεύθυνση».
Μέρος Β’: Η Abby Bonello πίσω από τον φωτογραφικό φακό
Η δεύτερη πλευρά της Bonello ξεκινά αρκετά χρόνια πριν ασχοληθεί επαγγελματικά με την αθλητική φωτογραφία. Η πρώτη επαφή ήρθε μέσα από τον παππού της, ο οποίος είχε ιδιαίτερη αγάπη για τη φωτογραφία τοπίου και φύσης και ήταν ο άνθρωπος που της έδωσε για πρώτη φορά μία φωτογραφική μηχανή.
Πώς ξεκίνησε το ενδιαφέρον σου για τη φωτογραφία;
«Η έμπνευσή μου ήταν ο παππούς μου. Δεν ήταν επαγγελματίας φωτογράφος πλήρους απασχόλησης, αλλά είχε τεράστιο πάθος για τη φωτογραφία. Ήταν ο πρώτος άνθρωπος που έβαλε μία φωτογραφική μηχανή στα χέρια μου και αργότερα με βοήθησε να αποκτήσω την πρώτη δική μου κάμερα, περίπου στα 15 μου. Σιγά-σιγά άρχισα να ενδιαφέρομαι ακόμη περισσότερο, έκανα σχετικά μαθήματα και στη συνέχεια αποφάσισα να συνεχίσω τις σπουδές μου στο πανεπιστήμιο.
Έχω Bachelor στο Fine Arts και Digital Arts και η πτυχιακή μου εργασία αφορούσε τη φωτογραφία, συγκεκριμένα το portraiture και τη σχέση ανάμεσα στον φωτογράφο και το πρόσωπο που βρίσκεται απέναντι από τον φακό».
Η μετάβαση προς την αθλητική φωτογραφία ήρθε φυσικά, καθώς η ίδια είχε ήδη πολυετή εμπειρία ως αθλήτρια. Η Bonello θυμάται να παρακολουθεί μεγάλες διοργανώσεις και να εντυπωσιάζεται από τις εικόνες των αθλητών, τις λεπτομέρειες του νερού και τα slow-motion πλάνα. Όταν υπέγραψε στη San Ġiljan το 2021, προσφέρθηκε να βοηθήσει παράλληλα στο media κομμάτι του συλλόγου και άρχισε να φωτογραφίζει αγώνες της ανδρικής ομάδας. Σταδιακά ασχολήθηκε και με άλλα αθλήματα του υγρού στίβου, όπως την κολύμβηση και την καλλιτεχνική κολύμβηση, φτάνοντας να εργαστεί ως επίσημη φωτογράφος σε διοργάνωση της European Aquatics στην Αθήνα.
Πόσο σε βοηθά το γεγονός ότι παίζεις water polo όταν βρίσκεσαι πίσω από τον φακό;
«Το γεγονός ότι παίζω το άθλημα μού δίνει μία διαφορετική εικόνα, ακόμη και από τακτικής πλευράς. Για παράδειγμα, σε μία επίθεση με παίκτρια παραπάνω, ένας φωτογράφος που ασχολείται περισσότερο με το ποδόσφαιρο ή το rugby πιθανότατα θα ακολουθήσει την μπάλα. Εγώ, όμως, ως φουνταριστή ξέρω ότι θέλω να κοιτάξω τα δοκάρια. Ειδικά με τους νέους κανονισμούς και τον μικρότερο διαθέσιμο χρόνο για να σκοράρεις, οι παίκτριες στα δοκάρια μπορούν να γίνουν καθοριστικές. Είναι μικρές λεπτομέρειες, αλλά πιστεύω ότι έχουν μεγάλη επίδραση στο τελικό αποτέλεσμα».
Ακριβώς αυτή η γνώση του παιχνιδιού είναι που διαφοροποιεί τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει έναν αγώνα. Δεν χρειάζεται να περιμένει πάντα να εξελιχθεί μία φάση για να αντιδράσει, καθώς γνωρίζει τις πιθανές επιλογές μιας επίθεσης και μπορεί να στρέψει τον φακό στο σημείο όπου θεωρεί ότι θα βρίσκεται η επόμενη σημαντική στιγμή.
Η ίδια, βέβαια, τονίζει ότι συνεχίζει να μαθαίνει σε κάθε διοργάνωση. Σε έναν από τους αγώνες του Final Four, για παράδειγμα, της ζητήθηκε να δώσει μεγαλύτερη έμφαση στους πανηγυρισμούς μετά τα γκολ και όχι αποκλειστικά στις αγωνιστικές φάσεις. «Μέχρι τότε μπορεί να επικεντρωνόμουν περισσότερο σε μία λήψη πριν από το γκολ. Έτσι μαθαίνεις τι ζητάει το κοινό. Μία εικόνα ενός παίκτη που πανηγυρίζει και φωνάζει προς την κάμερα μπορεί να είναι πιο ξεχωριστή από ακόμη μία φωτογραφία ενός σουτ, από την οποία υπάρχουν ήδη εκατοντάδες».
Τα τρία διαδοχικά Champions League Final Four στη Μάλτα αποτέλεσαν για την Bonello μία σημαντική ευκαιρία να επενδύσει περισσότερο στον εξοπλισμό της και να εξελίξει τη δουλειά της σε ένα περιβάλλον κορυφαίου επιπέδου. Όπως αναφέρει, κάθε διοργάνωση της έδωσε τη δυνατότητα να εντοπίζει λάθη και να εφαρμόζει όσα μάθαινε στην επόμενη. Στο φετινό Final Four ένιωσε ότι η εξέλιξη αυτή άρχισε να αποτυπώνεται ακόμη περισσότερο στο αποτέλεσμα, με τις φωτογραφίες της να χρησιμοποιούνται και μέσα από συνεργασίες με μέσα όπως το Aquafeed24 και να λαμβάνουν θετική ανταπόκριση από αθλητές και συλλόγους.
Παράλληλα, η Bonello αποτελεί πλέον μέλος της media team της Aquatic Sports Association of Malta. Η φωτογραφία είναι μόνο ένα μέρος του ρόλου της, καθώς ασχολείται επίσης με τα social media και με ενημερωτικές καμπάνιες για διαφορετικά αθλήματα του υγρού στίβου. Έχει ήδη εργαστεί γύρω από την κολύμβηση και την καλλιτεχνική κολύμβηση, ενώ το open water αποτελεί έναν ακόμη τομέα στον οποίο θέλει να δοθεί μεγαλύτερη έμφαση.
Βλέπεις τη φωτογραφία και γενικότερα τα media να αποκτούν ακόμη μεγαλύτερο ρόλο στο μέλλον σου;
«Υπάρχει μία φράση που λέει ότι αν αγαπάς τη δουλειά που κάνεις, δεν δουλεύεις ούτε μία ημέρα στη ζωή σου. Δεν το εννοώ με την έννοια ότι είναι απλώς ένα hobby που κάνεις δωρεάν, αλλά ότι αγαπάς αυτό που κάνεις και είσαι παθιασμένος με αυτό. Απολαμβάνω τη δουλειά που κάνω και όταν απολαμβάνεις κάτι, το τελικό προϊόν γίνεται καλύτερο. Είναι όπως με έναν chef: όταν μαγειρεύεις με αγάπη, το φαγητό έχει δέκα φορές καλύτερη γεύση».
Η διπλή της ιδιότητα, ως αθλήτρια και ως άνθρωπος των media, διαμορφώνει και την άποψή της γύρω από την προβολή του γυναικείου water polo. Η κοινή διεξαγωγή του Champions League Final Four ανδρών και γυναικών στη Μάλτα ήταν, σύμφωνα με την ίδια, ένα θετικό παράδειγμα για τον τρόπο με τον οποίο οι διοργανώσεις μπορούν να δώσουν μεγαλύτερη και πιο ισότιμη προβολή στις αθλήτριες.
«Θεωρώ ότι ήταν πολύ σημαντικό το γεγονός ότι το Final Four ανδρών και γυναικών πραγματοποιήθηκε μαζί. Δίνει στους αθλητές και στις αθλήτριες ίση σημασία, αντίστοιχη τηλεοπτική κάλυψη, την ίδια ποιότητα media και την ίδια δυνατότητα προβολής. Υπήρξαν πολλά θετικά σχόλια και θεωρώ ότι πρέπει να συνεχίσουμε να κινούμαστε προς αυτή την κατεύθυνση. Αν πραγματικά θέλεις να υπάρξει μεγαλύτερη προβολή του γυναικείου αθλητισμού, πρέπει ως διοργάνωση και ως οργανισμός να κάνεις τις κινήσεις που θα τη δημιουργήσουν. Δεν μπορείς απλώς να περιμένεις να συμβεί από μόνη της».
Η περίπτωση της Abby Bonello παρουσιάζει τελικά μία διαφορετική οπτική πάνω στο water polo. Η εμπειρία της μέσα στην πισίνα τής επιτρέπει να γνωρίζει τι αισθάνεται ένας αθλητής σε μία σημαντική στιγμή, αλλά και να καταλαβαίνει πώς εξελίσσεται μία φάση πριν ακόμη ολοκληρωθεί. Όταν βρίσκεται πίσω από τον φακό, αυτή η γνώση μετατρέπεται σε πλεονέκτημα, καθώς δεν φωτογραφίζει απλώς ένα άθλημα που παρακολουθεί, αλλά ένα άθλημα που γνωρίζει από μέσα. Και ίσως αυτή ακριβώς να είναι η σημαντικότερη σύνδεση ανάμεσα στις δύο πλευρές της πορείας της.
