Χάντι Μανσίσκ, Σαν Αντρέου και Χαϊδελβέργη είναι οι αντίπαλες ομάδες της Μεσίνα στον 1ο προκριματικό γύρο της Euroleague γυναικών, με τον όμιλο να ξεκινάει την Παρασκευή (1/12) επί ιταλικού εδάφους.

Η Ελληνίδα τερματοφύλακας, Ελένη Σωτηρέλη, υπερασπίζεται επάξια τα δοκάρια της Μεσίνα και αρθρογραφεί για πρώτη φορά στο Aquafeed24.com για την εμπειρία της στην Ιταλία εδώ και δύο χρόνια, ενώ μιλάει για τις πολλές δυσκολίες που έχει αντιμετωπίσει στο δρόμο της, αλλά και για τις αξιακές διαφορές που υπάρχουν σε σύγκριση με την Ελλάδα, όσον αφορά την αντιμετώπιση ενός αθλητή.

Η Ελένη Σωτηρέλη blogάρει στο Aquafeed24

Η επαφή με τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις δεν μου είναι άγνωστη, καθώς έχω συμμετοχές τόσο σε επίπεδο ομάδας, με τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης πριν από πολλά χρόνια, όσο και σε επίπεδο Εθνικής ομάδας. Η διαφορά είναι ότι τώρα θα αγωνιστώ στην Ευρωλίγκα, με μια ιταλική ομάδα. Έχουμε θέληση, δουλεύουμε και ελπίζουμε να αντεπεξέλθουμε, όσο το δυνατόν καλύτερα στη διοργάνωση, όμως για να είμαστε ειλικρινείς είναι αρκετά δύσκολο δεδομένου ότι η ομάδα μου αποτελείται από μια επτάδα, κατά συνέπεια δεν υπάρχουν αλλαγές.

Επίσης είναι μια επτάδα εκ των οποίων οι 2-3 είναι μικρότερες ηλικιακά και από εμένα. Η εύλογη ερώτηση τώρα είναι πώς γίνεται μια ομάδα που πέρυσι ήταν 3η στη Serie A1 τώρα να έμεινε με μια 7άδα.

Η απάντηση είναι ότι εδώ στο ιταλικό πρωτάθλημα το αγωνιστικό ρόστερ μεταβάλλεται πολύ γρήγορα. Δεν θα είναι λοιπόν παράξενο του χρόνου να δούμε μια εντελώς διαφορετική εικόνα για τη Μεσίνα και να είναι στα πάνω της. Όπως όλοι γνωρίζουμε και το γνωρίζουμε καλά και ίσως κάποια στιγμή τα πούμε ακόμη καλύτερα, οι καταστάσεις και το σωστό timing πολλές φορές αναδεικνύουν έναν αθλητή, χωρίς να έχει δώσει τη μέγιστη απόδοση, αυτό όμως του δίνει ώθηση να λειτουργεί θετικά.

Δε θέλω να πω δυστυχώς, δεν μου αρέσει η έκφραση και δεν με αντιπροσωπεύει, αλλά για εμένα τα πράγματα έως τώρα ήταν αρκετά δύσκολα και ότι έχω κάνει το πέτυχα με προσπάθεια και επιμονή, χωρίς παράπλευρες βοήθειες.

Πέρα από τα παραπάνω ομολογώ ότι είμαι καλύτερα από ότι στην Ελλάδα, γιατί εδώ παίζω βασική για δεύτερη διαδοχική χρονιά στο καλύτερο πρωτάθλημα της Ευρώπης, ενώ υπάρχει μια διαφορετική κουλτούρα στο προπονητικό κομμάτι. Πέρυσι, με τον Μάρκο Καπάνα στην Κοζέντσα και φέτος με τον Φραντσέσκο Μίσιτι ένιωσα τη συγκέντρωση στη δουλειά τους, χωρίς να παρεκτρέπονται κινούμενοι από προσωπικά τους οφέλη (τουλάχιστον όχι τόσα όσα στην Ελλάδα), ώστε να φτάνουν να έχουν αρνητική επιρροή σε έναν αθλητή.

Είδα τη διακριτικότητα, την ηρεμία, τον σεβασμό στην όλη προσπάθεια στο διάστημα που δούλεψα μαζί τους. Όσον αφορά την εμπειρία μου εδώ στην Ιταλία, με τις δύο αυτές ομάδες, έχω να προσθέσω ότι έχω ξεφύγει από τα στεγανά που πλαισιώνουν τον αθλητισμό στην Ελλάδα. Η Ελλάδα αν έσπαγε τα τετριμμένα, με τα οποία έχει μάθει να κινείται και παράλληλα χρησιμοποιούσε σε αξιοκρατικά πλαίσια ένα 80% του δυναμικού της θα ήταν ασυναγώνιστη.

Όσον αφορά το τελευταίο κομμάτι θα επανέλθω στο επόμενο κείμενο μου στο Aquafeed24.

Ελένη Σωτηρέλη

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here